Oko w oko z Napoleonem. Historia Christiana von Haugwitza Część II

Niespełnione oczekiwania
Na początku 1792 roku świat stanął otworem przed właścicielem krapkowickiego zamku. Christian von Haugwitz dopinał na ostatni guzik przeprowadzkę do Wiednia, gdzie miał zostać przedstawicielem króla Prus u boku nowego cesarza Leopolda II, prywatnie przyjaciela z młodości. Praca na gruncie budowanego latami zaufania, życie w jednej z najważniejszych światowych stolic. Przyszłość rysowała się w najjaśniejszych barwach.

Życie pisze jednak swoje scenariusze. Pod koniec lutego cesarz poczuł się nagle źle. Czterokrotnie upuszczano mu krwi, nie było jednak poprawy. 1 marca władca Świętego Cesarstwa Rzymskiego zupełnie nieoczekiwanie zmarł w wieku 45 lat, osieracając czternaścioro dzieci. Na dworze aż huczało od plotek – mówiło się o otruciu, podejrzewani byli masoni, jezuici oraz francuscy agenci. Inni powiadali z kolei, że Leopold zmarł po zażyciu afrodyzjaku własnej receptury. Ostatecznie brakowało dowodów na potwierdzenie którejkolwiek z powyższych teorii. 

Dla Haugwitza zmieniło się jednak wszystko. Kiedy przybył do Wiednia, władcą wybrany został już najstarszy syn zmarłego, Franciszek II Habsburg. Pierwszym zadaniem hrabiego było więc towarzyszenie nowemu władcy w drodze na koronację do Frankfurtu nad Menem. Ta odbyła się 14 lipca 1792 roku w miejscowej katedrze i okazała się później ostatnią koronacją na Świętego Cesarza Rzymskiego. Następcy Franciszka byli już tylko cesarzami Austrii. Christian nie pozostał w Wiedniu zbyt długo. Jeszcze w 1792 roku został zastąpiony przez hrabiego Schulenburga. Król Fryderyk Wilhelm II pozyskał już jednak Haugwitza do swojej służby i nie zamierzał go wypuszczać z rąk. Hrabia z Krapkowic i Rogowa został przez niego mianowany królewskim ministrem, który miał odpowiadać za politykę zagraniczną Prus.

Lata wojny
Dla wielu z naszych czytelników lata 1793-1795 będą kojarzyć się w dużej mierze z udziałem Prus w II i III rozbiorze Polski. Z dostępnych źródeł wynika jednak, że to raczej wydarzenia na zachodzie Europy były w kręgu zainteresowań Haugwitza, a do relacji polsko-pruskich nie przykładał on ręki bezpośrednio – potwierdza to Stefan Skalweit w krótkiej biografii hrabiego, a także autor kroniki rodu. O ile wiadomo, sen z powiek spędzały Christianowi przede wszystkim sprawy związane z rewolucyjną Francją. 

Dosłownie w tej samej chwili, w której Haugwitz obejmował urząd, armia pruska działająca w ramach I Koalicji Antyfrancuskiej wkraczała w głąb Szampanii. Hrabia z całych sił opowiadał się za wycofaniem z Francji i zaprzestaniem udziału Prus w kosztownej wojnie. Sprawa miała być jednak rozstrzygnięta szybko i bezboleśnie. Plan przewidywał, że wojska pruskie wzmocnione emigrantami francuskimi wkroczą do Paryża i pomogą w przywróceniu władzy Ludwika XVI.

Zanim skomentujesz przeczytaj całość w aktualnym wydaniu Tygodnika Krapkowickiego z 20 czerwca - e-wydanie dostępne tutaj.