O krapkowickiej krwi przelanej w Szlezwiku Część II

Szybki marsz na północ
Krótkie starcie nad rzeką Eider okazało się zaledwie wstępem do działań wojennych. Duńczycy podjęli tam jedynie symboliczny opór, nie próbując na poważnie opóźnić marszu Austriaków i Prusaków. Właściwa linia obrony znajdowała się około 20 kilometrów dalej. Armia duńska zamierzała się bronić na linii rzek Schlei i Treene. Pomiędzy nimi znajdował się Danewerk – długi na 20 kilometrów pas umocnień ziemnych, które pamiętały jeszcze średniowiecze. W połowie XIX wieku zostały odświeżone, a głównodowodzący armią duńską Christian Julius de Meza oparł na tej linii swój plan obrony kraju. Walka miała rozstrzygnąć się na bardzo wąskim froncie, co było korzystne dla obrońców. Meza liczył, że w ten sposób przewaga liczebna wroga straci na znaczeniu.

Kiedy główne siły koalicjantów zmierzały ku Danewerk, część oddziałów pruskich szybko posunęła się nad rzekę Schlei. Książę pruski Fryderyk Karol planował zaskoczyć wroga błyskawicznym marszem i już 2 lutego znalazł się nad rzeką w miejscowości Missunde. 10 000 Prusaków gwałtownie starło się z 2100 Duńczykami. Po sześciu godzinach na placu boju pozostało 71 zabitych, a 340 żołnierzy odniosło rany. Wśród nich nie było nikogo z naszych okolic. Po południu Fryderyk Karol wydał rozkaz odwrotu. Obrońcy odnieśli zwycięstwo, wydawało się że duńska strategia w pełni zadziałała. W tym samym czasie główne siły duńskie bez większych problemów powstrzymywały gwałtowne ataki Austriaków na Danewerk.

Zanim skomentujesz przeczytaj całość w aktualnym wydaniu Tygodnika Krapkowickiego z 16 stycznia - e-wydanie dostępne tutaj.