Dynia bez wątpienia była docenianym… ale czym, warzywem, czy owocem? Z botanicznego punktu widzenia to raczej owoc, kulinarnie zaś traktowana jest jako warzywo. Mówimy o niej: dynia, podobnie jak Czesi. Regionalnie – bania. Szwed powie „pumpa”, Anglik „pumpkin”, Włoch „la zucca”, Ukrainiec „гарбуз” (niemal jak nasz arbuz), a Niemiec – „der Kürbis”. Określeniem bodaj najdokładniej opisującym naturę dyni było funkcjonujące przed wojną na Górnym Śląsku niemieckie „Plutscher”, używane w kontekście kulinarnym. Pochodzić może od czasownika „plutschen”, kojarzonego z chlapaniem lub rozpryskującym się przedmiotem o wodnistej konsystencji. Do kulinariów wrócimy może innym razem. Zajmijmy się tym, co piękne.
W latach trzydziestych zeszłego wieku niejaki Seidel, nauczyciel z Głogówka, zaobserwował, jak dzieci, podczas wycieczek przyrodniczych wytwarzały rozmaite ozdoby i zabawki z odnalezionych przez siebie przedmiotów. Dotyczyło to zwłaszcza dzieci wiejskich. Na podstawie tych obserwacji wysnuł wniosek, że wiele dawnych tradycji przetrwało nie w źródłach pisanych, lecz w ludowym rękodziele.
W naturze dziecka leży potrzeba poszukiwania różnorodnych materiałów, które stwarzają możliwości twórcze. Własnoręcznie wykonane przedmioty odgrywały istotną rolę w folklorze. Różnorodność form dziecięcej ekspresji ma długą tradycję i jest szeroko rozpowszechniona w różnych kulturach. Innymi słowy, nosi ślady pierwotnej kultury, przez co folklor dziecięcy można postrzegać jako pozostałość minionych epok i świadectwo dawnych zwyczajów.
Zanim skomentujesz przeczytaj całość w aktualnym wydaniu Tygodnika Krapkowickiego z 4 listopada - E-WYDANIE dostępne tutaj.
Napisz komentarz
Komentarze