Dynie uprawiano i jedzono od dawien dawna, ponieważ nie wymagały wyrafinowanej pielęgnacji i obróbki. Trzysta lat temu znany był proces siekania i suszenia dyni w celu uzyskania substytutu kawy. Rozpuszczony z kawą susz, według Pannwitza z Kowar, mógł być wykorzystywany do zwiększenia objętości napoju, nie psując przy tym smaku, choć na początku XIX w. nie zalecano uprawy dyni do tego celu ze względów ekonomicznych. Najpopularniejszym kulinarnym zastosowaniem była – i jest po dziś dzień – zupa dyniowa. Pierwotnie popularna w najbiedniejszych gospodarstwach, na początku XX w. zagościła na stołach dworskich i mieszczańskich, gdzie dotąd była ledwie znana jako marynata.
Prawdziwym rozkwitem dyni na stołach był czas kryzysu I wojny światowej. Dynię promowano na Śląsku Opolskim w 1915 r. jako „tanią, pożywną i łatwą do przygotowania”, taki ‘must-have’ każdej prostej kuchni domowej. Katalog zastosowań obejmował przygotowanie jej jako warzywa (bez przecierania), suszu na zimę i naturalnie zupy, do której kroi się miąższ na kawałki, gotuje do miękkości i przeciera przez sito, dodaje wodę z solą, skórkę z cytryny i kawałek masła lub chudego mleka, a następnie doprawia się solą, cynamonem i cukrem.
U schyłku I wojny głód – bardziej niż kiedykolwiek wcześniej – zaglądał ludziom do garnka. Początek 1917 r. zwany był wręcz „zimą brukwiową”. Zastanawiano się, czy uprawa dyni może być zalecana w warunkach kryzysu. Łatwość uprawy, możliwość wykorzystania w tym celu pryzm kompostu czy miejsc rzadko wykorzystywanych do innych upraw, predysponowała do tego celu bardziej drobne gospodarstwa, niż duże przedsiębiorstwa rolne, stąd i większa lokalna dostępność.
Zanim skomentujesz przeczytaj całość w aktualnym wydaniu Tygodnika Krapkowickiego z 18 listopada - E-WYDANIE dostępne tutaj.
Napisz komentarz
Komentarze