Gdy 46-letni syn pakuje plecak i po raz trzeci wyjeżdża na przymusowe ćwiczenia wojskowe do Ustki, jego schorowana matka zostaje w domu sama. Z psem, z piecem do napalenia i z listą chorób, która uniemożliwia jej samodzielne funkcjonowanie. Krapkowiczanka nie ma nikogo bliskiego, kto mógłby przejąć opiekę. Nie wie też, gdzie szukać pomocy, żeby syn mógł przy niej zostać. Jej dramat to nieodosobniony przypadek – w powiecie krapkowickim i w całej Polsce może być ich znacznie więcej. Choć prawo przewiduje możliwość zwolnienia z wojskowych obowiązków dla opiekunów osób zależnych, droga do uzyskania takiej decyzji nie jest taka prosta.
W małych społecznościach, gdzie rodzina często stanowi jedyne oparcie, problem uderza ze zdwojoną siłą. Sąsiedzi pracują, dalsi krewni mieszkają daleko, a instytucje pomocy społecznej nie zawsze dysponują zasobami, by zapewnić całodobowe wsparcie. Tymczasem wezwania na ćwiczenia padają regularnie, a osoby takie jak 46-letni syn seniorki stają przed niemożliwym wyborem: zostać z matką i narazić się na konsekwencje prawne czy wyjechać, zostawiając ją samą na pastwę losu.
– Ja już nie daję rady – mówi seniorka (dane do wiadomości redakcji). - Mam długą listę chorób, ledwo chodzę, a jak syn wyjeżdża, to zostaję sama z psem i całym domem. Kto mi napali w piecu? Kto poda jedzenie? To już trzeci taki wyjazd syna. Nie wiem, do kogo mam pójść, żeby go zostawili przy mnie. Boję się, że jak znowu wyjedzie, to nie dam rady. A przecież takich osób jak ja jest w Polsce więcej. Ktoś musi im powiedzieć, co robić.
Sprawa otwiera dyskusję o potrzebie wsparcia dla rodzin, w których jedyni opiekunowie są jednocześnie zobowiązani do stawiennictwa przed wojskowymi komisjami. Co robić w takich sytuacjach? Okazuje się, że istnieje kilka rozwiązań prawnych.
Pełny artykuł dostępny w e-wydaniu gazety. 👉 Kup wydanie papierowe z 10 marca lub online.
Napisz komentarz
Komentarze