Robert Malek – prezes i trener PV Volley Krapkowice, od lat pracujący z młodzieżą, a dziś także najbardziej doświadczony szkoleniowiec w klubie – wystartował z nowym projektem w internecie. „Trener Ma-Lek - Po drugiej stronie sportu” to przestrzeń, w której siatkówka i sport w ogóle przestają być wyłącznie o wynikach, medalach i tabelach. W centrum pojawiają się emocje, wątpliwości, odpowiedzialność i codzienność, o której rzadko mówi się głośno. Dominika Bassek rozmawia o tym, skąd wziął się pomysł, do kogo jest adresowany i dlaczego dziś bardziej niż kiedykolwiek trzeba rozmawiać o mentalnej stronie sportu.
- Wystartował Pan z projektem „Trener Ma-Lek - Po drugiej stronie sportu”. Co było impulsem, by wyjść z własnym głosem poza halę i klubowe realia?
- Impuls dojrzewał we mnie od dłuższego czasu. W wakacje zacząłem nawet pisać książkę – głównie o młodzieży i o czasach, w jakich dziś funkcjonujemy. Z jednej strony są one prostsze niż za czasów naszych rodziców czy dziadków, ale z drugiej – pod względem mentalnym i emocjonalnym dużo trudniejsze, szczególnie dla dzieci i młodzieży. Mam w sobie dużą empatię i wrażliwość. Kiedy słyszę, że coraz więcej dzieci i młodych ludzi zmaga się z depresją, że zdarzają się próby samobójcze, nie potrafię przejść obok tego obojętnie. Chciałem pokazać młodzieży, że nie są sami ze swoimi emocjami, wątpliwościami i lękami, a rodzicom – uświadomić, jak ogromnego wsparcia potrzebują ich dzieci. Sport jest czymś cudownym, ale niesie ze sobą także trudne emocje. Nie ma emocji złych – są tylko takie, które trzeba umieć zrozumieć. I właśnie o tym bardzo mało się mówi. A ja chciałem wyjść poza halę, poza swoje grupy treningowe i dotrzeć do znacznie szerszego grona.
- Na czym konkretnie ma polegać projekt „Po drugiej stronie sportu”? Jakiej perspektywy mogą spodziewać się odbiorcy?
- To będzie autentyczna opowieść o sporcie, bez lukrowania i bez grania wyłącznie na motywacyjnych hasłach. Sport to nie tylko radość i sukcesy, ale też wyrzeczenia, odpowiedzialność, smutek, łzy, presja. Chcę mówić o sporcie z perspektywy trenera, wychowawcy, ale też osoby, która zarządza klubem i buduje relacje z rodzicami. Bycie rodzicem młodego sportowca wcale nie jest proste – podobnie jak bycie trenerem, który musi łączyć rozwój sportowy z wychowaniem człowieka. Trochę kieruję się moim ulubionym cytatem: „Trener jest kimś, kto mówi Ci to, czego nie chcesz słyszeć, widzi to, czego nie chcesz, żeby było widziane, po to, żebyś był kimś, kim zawsze chciałeś być”.
Zależy mi na tym, by mimo trudnych tematów szukać pozytywów, a nie epatować negatywną stroną sportu. Pokazywać prawdę, ale w sposób, który buduje, a nie odbiera chęć do działania.
- Do kogo przede wszystkim skierowany jest ten projekt?
- Do młodzieży, rodziców i trenerów – nie tylko ze świata siatkówki. Chciałbym, aby był to projekt także dla „zwykłych ludzi”, którzy mają swoje obowiązki: szkołę, pracę, rodzinę. Będę mówił o aktywności fizycznej w bardzo szerokim ujęciu – czasem to nie musi być pięć treningów w tygodniu. Czasem wystarczy spacer, ruch, zadbanie o siebie. Sport to pasja. To przywilej, a nie obowiązek. Sport zawodowy to dziś ogromne wymagania i nie każdy musi w to iść. Chciałbym przywrócić dziecięcą radość ze sportu i pokazać, że aktywność może być naturalną częścią życia, a nie kolejnym źródłem presji. Sport powinien być przestrzenią, którą chcemy wybrać.
- Podkreśla Pan, że to dla Pana wyjście ze strefy komfortu. Dlaczego właśnie teraz?
- Przygotowywałem się do tego długo. Zastanawiałem się, z której strony pokazać swoje doświadczenie i to, co mnie w sporcie naprawdę kręci. Praca trenera daje mi ogromną satysfakcję – możliwość wychowywania młodzieży poprzez wartości, jakie niesie sport, wspólne dążenie do celów, budowanie charakteru. Ale wiem też...
Czytasz nas regularnie?
Pełne artykuły czekają w aktualnym e-wydaniu.
👉 Kup wydanie papierowe z 3 lutego lub online.
Napisz komentarz
Komentarze